Rouw verwerken?

Leren omgaan met verdriet en pijn hoort bij de opvoeding van kinderen. In het dagelijks leven komen aspecten van verlies regelmatig naar voren. Dat begint met ‘kleine’ verliezen zoals het laten liggen van die onmisbare knuffel. Mag het kind hier verdrietig om zijn of moeten de tranen meteen weg en wordt er onmiddellijk een andere knuffel gekocht zonder dat er tijd is om te rouwen? Bij pubers betreft het bijvoorbeeld de ervaring met het uitgaan van de eerste relatie. Zeg je dan als ouder: “Geen handvol maar een land vol”, of mag je kind verdrietig zijn om wat geweest is?
Ouders kunnen en mogen hun kinderen niet weghouden van verdrietige ervaringen wanneer  die zich voordoen. Als ze geen gelegenheid krijgen om te rouwen, komen de rouwreacties op enig moment in het leven terug, vaak in een andere, minder herkenbare vorm (gedragsproblemen, psychosomatische problematiek). De emotionele betekenis van de dood van iemand om wie je geeft, leren pubers vooral in de ervaring, een ervaring die je niemand zou gunnen, zeker niet op jonge leeftijd.
Je kunt rouwen ook zien als het interpreteren en opnieuw interpreteren van de wereld en van de relaties met belangrijke andere mensen. Rouw is zowel een denk- als een emotioneel proces dat plaatsvindt in een omgeving waarvan ook de overledene deel uitmaakt. Het is een doorgaand proces dat je voor de rest van je leven op verschillende manieren raakt. Er overheen komen is niet de juiste formulering, hoe zou je dat kunnen? Je verandert door de ervaring en met jou je omgeving. Een deel van die verandering is een andere, maar blijvende relatie met de overleden ander. Een relatie waar geen lijfelijk contact meer mogelijk is maar soms wel een voelbare aanwezigheid op een ander (spiritueel) niveau.
Bij kindertherapie is het mogelijk individueel, met uw gezin of in een groep te leren omgaan met uw rouw of verlies.

Reacties zijn gesloten.